اگه بخوام در مورده حال و اخوالات این روزهام بگم باید اشاره کنم که کلمه ای جز خیاط به ذهنم نمی رسه.شاید میپرسین چرا خیاط؟!!من بعد از ۲۲ سالی که از خدا عمر گرفتم آخرش تونستم طرز استفاده درست رو از قیچی زمونه بدونم...یاد گرفتم که گذشته رو با تمام خوبیها و بدیهاش میشه قیچی زد و فرق بین حال و گذشته رو بیشتر لمس کرد پس لفظ خیاط همچین بی مورد نیس

خیلی زمان برد تا من تونستم بفهمم که آدما به خاطر گذشته تلخشون نباید زمان حالشون رو تحت الشعاع ماقبلشون قرار بدن الان فقط استفاده ابزاری من از زمان گذشته بر میگرده به خوبیها و خاطرات قشنگ گذشته و یه خط بطلان و قرمز بر تمامی اون خاطرات تلخی که در گذشته ام بوده کشیده ام و اکنون می تونم با فراغ بال کامل به زمان حال و متعاقب اون زمان آینده فکر کنم و زندگیم رو از حالت یکنواختی در بیارم

درسته تو این چند سال خیلی سختی کشیدم و بعضی وقتا تا حد پوچی در زندگی پیش رفتم ولی الان اصلا به اون روزهای تاریک و سیاه نگاه نمیکنم.شاید باورتون نشه که من تازه معنی لفظ مقدس خانواده رو در اعماق وجودم لمس کرده ام و از این نعمتی که تازه پی به وجود اون بردم دارم لذت میبرم

تو این چند وقته شاید بعد از مدتها تونستم به اهدافی که در آینده در پیش رو دارم با فراغ بال به فکر کردن و در نهایت عملی کردن آن بپردازم

حالا بیشتر پی به وجود پروردگار عزیزم که از همیشه به من نزدیگتره می برم

 دیگه نمی خوام تند باد زمونه به هر سمتی که دلش خواست منو ببره می خوام با یه برنامه ریزی دقیق و بلند مدت روز به روز خودمو به جاده ی خوشبختی نزذیک کنم می خوام اینبار فرق بین خواب و بیداری و رویا و واقعیت رو بیشتر بدونم

دلم نمی خواد خودم رو انچنان غرقه در رویاهای محال بکنم که تحمل واقعیت ها برام سخت باشه می خوام اینبار خودم باشم یه پسر ساده و پاک !یه پسری که با بزرگترین غم ها هم که جز طبیعت زندگی ست به یکباره زمین گیر نشه اینبار می خوام تا اونجایی که میتونم از جاده صاف و دقیق زندگی فاصله نگیرم

پنج شنبه ۳۰/۱/۸۶ ساعت ۷:۴۸ شب